Film by the Sea – een goed begin….

0
158

De eerste film die je ziet op een filmfestival is altijd een belangrijk moment. Het is de eerste indruk van het festival en dat waar je voor komt: films, films en nog eens films. Deze week staan er dertig op het programma en met het uitstekende programma van dit jaar is het geen enkel probleem om tot een keuze te komen. Er is zelfs een luxeprobleem omdat je niet alles kunt zien wat je wilt zien. Maar een score van dertig films is mooi en zeker na een geslaagde aftrap in de gestalte van het charmante, kleine Franse drama Amanda.

Regisseur Mikhaël Hers staat met beide benen in een, helaas inmiddels voor velen, harde realiteit. Hers vertelt het relaas van de zevenjarige Amanda die met haar alleenstaande moeder Sandrine in Parijs een ogenschijnlijk zorgeloos leven heeft. Sandrine heeft ook een sterke band met haar jongere broer David, een goedmoedig manusje van alles. Het leven van David en Amanda neemt een gruwelijke wending wanneer Sandrine omkomt bij een terroristische aanslag en David zorg moet dragen voor de kleine Amanda.

Mikhaël Hers liet zich voor zijn verhaal inspireren door de aanslagen in 2015 en bouwt verder op het thema van rouw en verwerking, dat we ook zagen in zijn Ce sentiment de l’été uit 2015. Hers richt zich op de direct betrokkenen, de voortgang van de dagelijkse gang van zaken na een gruwelijk drama, maar ook de naaste omgeving. Zo is ook Lena, de vriendin van David, slachtoffer van de aanslag en moet dat op een eigen manier een plaats geven in haar leven. Hers geeft zich niet over aan overtrokken emoties en voert zijn spelers door een mooi ingetogen weergave van een ingrijpende gebeurtenis. En zijn spelers leveren meer dan puike, spontane en naturelle vertolkingen af.

Sinds enige jaren vertel ik mijn lezingen over de rol van de vrouw in de film en cursussen over filmgeschiedenis over Alice Guy-Blaché (1873–1968), de eerste vrouwelijke regisseur en een belangrijke pionier in film en filmtechniek die in de loop der jaren steeds meer werd vergeten en soms bewust werd gepasseerd. Veel van haar films werden toegewezen aan andere (mannelijke) regisseurs en Alice heeft tot aan haar overlijden in 1968 geprobeerd haar films terug te krijgen. Film by the Sea vertoonde vanmiddag de documentaire Be Natural: The Untold Story of Alice Guy-Blaché uit 2018. En het is weer duidelijk: onbekend maakt onbemind. Met een handjevol mensen in de zaal ontvouwt zich op het witte doek het bijzonder, maar ook tragische relaas van Alice Guy. Iedere minuut in de documentaire wordt meer en meer duidelijk hoe waardevol en bijzonder haar werk is geweest en hoeveel pionierende filmmakers zich door haar lieten inspireren, waaronder Sergei Eisenstein.

Regisseuse Pamela B. Green gaat als een waar detective opzoek naar het verleden van Alice Guy, boort via familiebanden ongekende archieven aan en laat talloze vakbroeders en zussen aan het woord over Guy. Green opent een schatkist en brengt een laat, maar oprecht eerbetoon aan Alice Guy, een vrouw die niet vergeten mag worden. De documentaire is naast een onbetwiste eyeopener verplichte kost voor iedereen die het filmhart op de juiste plaats heeft zitten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here