London Film Festival report 1

0
95
Hope Gap

Familie
We gaan naar de bioscoop om aan ons eigen bestaan te ontsnappen maar soms is het ook fijn als we iets zien dat juist heel herkenbaar is. En niets leent zich daar beter voor dan een familiedrama. Op het London Film Festival zagen we meteen aan het begin al twee goede voorbeelden daarvan.

Hope Gap
In de film Hope Gap bestaat het gezin slechts uit drie mensen: vader (Bill Nighy), moeder (Annette Bening) en zoon (Josh O’Connor). Ze doen alledrie hun eigen ding en laten de zaken op hun beloop – tot de scheuren in het huwelijk te groot worden om te negeren. Bening laat weer zien een van Hollywoods meest ondergewaardere actrices te zijn door de show te stelen met een schijnbaar moeiteloos en smetteloos Brits accent. Met haar mooie diepe stem en naturelle spel laat ze ons alle stadia van de relatie-ontwikkeling meevoelen.
Daarbij krijgt ze goed tegenspel van de twee echte Britten als de meer gereserveerde vader en zoon, die ook niet goed weten wat ze met de situatie aan moeten. O’Connor is een naam om te onthouden; die jonge acteur was al lekker bezig met God’s Own Country en Only You, en is binnenkort te zien als prins Charles in de hitserie The Crown. Zijn personage in Hope Gap is een kind tussen twee vechtende ouders die niet begrijpt dat het ideaalbeeld kapot is en wanhopig probeert beide kanten weer met elkaar te laten praten. Net als hij, probeert de film geen partij te kiezen en wil het vooral te laten zien wat het kan betekenen om na dertig jaar de balans van een huwelijk op te maken. Dat levert een mooi ingetogen film op – en hopelijk een Oscarnominatie voor Bening.

Blackbird
Het gezin in Blackbird is wat groter: twee kinderen met aanhang. Het drama in hun midden is ook ietsje groter: moeder is ernstig ziek en wil uit het leven stappen. Aangezien ze wordt gespeeld door Susan Sarandon twijfel je geen moment aan haar besluit of aan haar vastberadenheid het door te zetten. In Nederland zijn we al een beetje aan het idee gewend dat iemand zoiets wil of kan doen. In de VS wisselt het per staat hoe men er tegenaan kijkt en of het is toegestaan. Die verschillen worden weerspiegeld in het gezin van Sarandon en haar man, betrouwbaar gespeeld door Sam Neill die zowel de actrice als haar personage alle ruimte geeft. Ieder familielid denkt er net iets anders over en tijdens de film verschuiven de perspectieven ook nog.
Het is eigenlijk vrij toneelmatig allemaal; het verhaal heeft bijna de klassieke eenheid van plaats, tijd en handeling, maar de acteurs zijn allemaal sterk genoeg om je dat te laten vergeten. Kate Winslet gaat zelfs dermate op in haar rol als oudste dochter, dat we pas halverwege door hebben dat zij het is. Alle acteurs hebben zich ontdaan van enige glamour, waardoor hun personages des te geloofwaardiger zijn. Net als in Hope Gap zijn de onderlinge relaties en problemen heel herkenbaar, juist omdat alles zo klein wordt gehouden. Terwijl het drama er daardoor niet minder op wordt.

Romy van Krieken

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here