London Film Festival report 4: onafhankelijk

0
88
Farming

Als acteur moet je wachten tot een scenarist een mooie rol schrijft en een regisseur jou geschikt vind om die rol te spelen. En meestal bepalen die twee dan ook nog eens hoe jij dat moet doen. Zo beschouwd is het geen verrassing als een acteur besluit om zelf een scenario te schrijven, het ook te regisseren en zichzelf een mooie rol te geven. Tijdens het filmfestival van Londen zagen we verschillende resultaten daarvan.

Rare Beasts
Actrice Billie Piper, vooral bekend als Rose uit de serie Doctor Who, komt met een verhaal over een alleenstaande moeder die het moeilijk heeft op het werk en in haar privéleven. In beide werelden gaat het verre van een leien dakje op een realistischere en daardoor herkenbaardere manier dan in de gemiddelde Hollywoodfilm. Haar zoontje is dan ook geen lieverdje maar een echt kind met nukken, net als zijn moeder.
Des te vreemder dat ze daar een paar keer vanaf stapt en allerlei vrouwen door het beeld laten lopen als een soort Grieks koor dat de boel van commentaar voorziet. Ze voegen namelijk niets toe aan hetgeen het hoofdpersonage zelf al duidelijk heeft gemaakt. De beelden zijn ook onnodig donker, alsom het extra authenticiteit te geven, maar het verhaal is dat gelukkig niet.
De film zal vooral vrouwen aanspreken want er wordt genoeg gezegd over hoe zij zichzelf zien en door anderen worden gezien. Het is al met al een geinig debuut waar meer in had gezeten. De hoofdrol zit Piper echter als gegoten en dat is geen wonder; ze heeft hem zelf geschreven.

Farming
Adewale Akkinuoye-Agbadje werd bekend als meneer Eko in de serie Lost en als die grote stoere man in de nodige actiefilms. Dat maakt het des te heftiger en interessanter om te zien hoe zijn jeugd was – en dat hij een gevoelig, teruggetrokken kind was. Hij maakt zijn regiedebuut namelijk met een autobiografisch scenario waarin hij de naam Enitan gebruikt en zelf zijn eigen vader speelt.
We leren zodoende niet alleen die mensen kennen maar ook de Britse praktijk waarbij jarenlang Afrikaanse immigranten hun kinderen onder brachten bij witte pleeggezinnen. Dat bezorgt die kinderen veel problemen, die niet minder worden als ze – zoals Enitan – ineens weer door hun ouders worden opgehaald en meegenomen naar Afrika, waar ze de taal noch cultuur kennen en opnieuw een vreemdeling zijn.
Hoewel dit al genoeg zou zijn voor een stevig drama, neemt Enitan een behoorlijk drastische stap in zijn zoektocht naar een eigen identiteit. Het is een hele geruststelling om te weten dat het met hem uiteindelijk toch nog goed is gekomen. Dat maakt wat hem allemaal overkomt iets dragelijker, al blijft het nog steeds zware, indrukwekkende kost.

Romy van Krieken

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here