MIEL-EMILE vanaf 18-04-2019

Miel-Emile vertelt over het complexe leven van Emile en zijn familie in de Franse Pyreneeën en dat er, ondanks alles, altijd een opening is namelijk het op zoek gaan naar je persoonlijke weg.

0
204

“De film gaat niet zozeer over een privé leven met chronologie en concrete voorvallen, maar over een krachtenveld dat speelt doorheen Miel’s leven. Enkele van de krachten die in de film spelen: de vader (schoonheid, autoriteit, dreiging, macht), de moeder (stroming, afwezigheid ego, verdriet), Miel (donker, adem, rook, vuur, eindigheid, bloemen, kou, grond, graan, licht, binnen, buiten, spel, deelnemen, afzijdigheid, wind, ruimte, winter.) Deze begrippen deinen, niet als woorden, maar als beeld (emotioneel, levend beeld) in de onder- of bovenstroom van de film. De lijn van de film is dat ál deze begrippen in het spel worden gebracht. Er is geen conclusie of einde in die zin dat één van de begrippen de boventoon gaat voeren – als een waarheid of oplossing die uiteindelijk boven tafel komt, zodat je de film zou kunnen samenvatten met: Miel heeft een rijk leven gehad en komt uiteindelijk tot het inzicht dat……Nee, alles komt in het spel. Waar de film naartoe beweegt is het besef dat Miel onderdeel, spiegel is van alle opgeroepen krachten en beelden. Het krachtenspel heeft de ruimte gekregen te spelen en Miel speelt erin mee.” Cruciaal zijn twee scenes: die van de libelle en die van het lopen met de hond. De libelle kondigt aan dat Miel’s echte antwoord niet de filosofische overwegingen zijn, maar zijn spel, onderdeel zijn van de bol of bel, net als het meisje, waarbij hij de kosmos laat balanceren op de top van zijn vinger. En de hond omdat in die scène de onderstroom van zwartheid (die daarvoor nog los stond van het geheel) toegevoegd wordt – niet oplost in het geheel en verdwijnt, maar meedoet, meebeweegt en meespeelt. Maar er zijn, heel veel scènes die cruciaal zijn – het ademen van Miel dat steeds terugkeert, de beeldhouwwerken van de vader die we zien met een voice-over van een brief. De film schept een ruimte waarin voelbaar en zichtbaar wordt dat Miel, de geschiedenis en de plek overlappen.  Het is zoals Miel zelf zegt: op sommige momenten krijgt alles in het universum een persoonlijke lading of, kan, omgekeerd gezegd, alles zich in een persoon samenballen en voelt diegene een wolk die hij ziet bewegen in de wind, bewegen in zijn hart.” Miel-Emile ging afgelopen januari in wereldpremière op het International Film Festival Rotterdam (IFFR) en eindigde op de 10e plaats bij het meedingen naar de Publieksprijs. Het is de derde film op rij van regisseur Peter van Houten die in de top 10 van IFFR publieksfavorieten is beland. In 2012 eindigde op de 6de plek: I’m Still Alive en in 2015 op de 4de plek: La Vie de Jean-Marie. In alle drie de gevallen de hoogst genoteerde Nederlandse inzending van dat jaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here